واکاوی —

۱۱ موضوع۸ نشریه

تایمز آو ایندیا | شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵

ادعاهای متعارض ایران و آمریکا درباره‌ی حمله به بحرین؛ ابهام در حادثه‌ی انفجار نفت‌کش در تنگه‌ی هرمز

فرماندهی مرکزی ارتش آمریکا اعلام کرده دو پهپاد ایرانی را که به‌سوی بحرین حرکت می‌کردند، ره‌گیری و منهدم کرده است. در مقابل، سپاه پاسداران مدعی شده سامانه‌ی راداری هشدار زودهنگام آمریکا را در بحرین هدف قرار داده است. گزارش روزنامه‌ی تایمز آو ایندیا، به نقل از آسوشیتدپرس، بر این بوده که ادعای ایران درباره‌ی مورد اصابت قرار دادن رادار، به‌طور مستقل تایید نشده است.

فرماندهی مرکزی آمریکا گفته در این رخداد هیچ آسیب جانی یا خسارت مادی ثبت نشده است. خبرگزاری رسمی ایران، ایرنا، در مقابل، بیانیه‌ی سپاه را منتشر کرده که این عملیات را پاسخی به حمله‌ی آمریکا به یکی از تاسیسات مخابراتی در بندر سیریک در جنوب ایران معرفی نموده است. گزارش حاوی آن است که این بیانیه، از سپتامبر تا کنون، نخستین اگاهی‌رسانی ایران  درباره‌ی هدف قراردادن تاسیساتی در بحرین بوده است.

هم‌زمان، سپاه پاسداران از وقوع حادثه برای یک نفت‌کش حامل گاز مایع در تنگه‌ی هرمز نیز خبر داده و مدعی گردیده این شناور، پس از بی‌توجهی به هشدارهای قبلی، با مین دریایی برخورد کرده است.

در چنین اوضاعی، رویارویی نظامی و ادعاهای متقابل درباره‌ی نتیجه‌ی عملیات و نااطمینانی حول امنیت عبور شناورهای تجاری، در جوار یک دیگر قرار گرفته‌اند.

منبع: تایمز آو ایندیا، ص. ۲۲؛ «US military downs 2 Iranian drones; Tehran claims hit on radar in Bahrain».

بازگشت به بالای صفحه ↑

فایننشال تایمز، نسخه‌ی آمریکا | شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵

ترامپ ضرورت توافق با ایران را رد کرد؛ مبهم ماندن ابتکار میانجی‌گری ونس

دونالد ترامپ در موضع‌گیری جدید اعلام کرده است که دیگر نیازی به توافق با ایران نمی‌بیند. موضعی که در برابر تلاش‌های جی‌دی ونس، معاون رییس‌جمهور آمریکا، برای پیش‌برد میانجی‌گری با تهران قرار گرفته است. بر اساس گزارش کوتاه فایننشال تایمز نسخه‌ی آمریکایی روزنامه، این اظهارات چند روز پس از آن مطرح شده که ترامپ به‌جای آغاز دور تازه‌ای از بمباران‌ها، از حفظ وضع موجود سخن گفته بود.

ترامپ در پیام خود ادعا کرده که آمریکا دیگر به توافق احتیاج ندارد و به منابع مالی ایران و تنگه‌ی هرمز اشاره کرده است. این سخنان ادعای سیاسی رییس‌ جمهور آمریکاست و گزارش، شواهد مستقلی برای تایید ادعای او درباره‌ی میزان کنترل واشنگتن بر منابع مالی یا این آب‌راه ارایه نکرده است.

در مقابل، فایننشال تایمز نوشته که ونس ماه گذشته کوشیده بود به تلاش‌های میانجی‌گرانه با تهران تحرک تازه‌ای بدهد. بنا بر گزارش، او با عبور از مسیر معمول مذاکره‌کنندگان ایرانی، مستقیما با محسن رضایی، که روزنامه او را از مقام‌های ارشد امنیتی جمهوری اسلامی معرفی کرده، ارتباط گرفته بود.

تفاوت این دو روی‌کرد، به مساله‌ی اختیار تصمیم‌گیری در دولت آمریکا مربوط می‌شود. معاون رییس‌جمهور در پی گشودن کانال ارتباطی بوده و رییس‌جمهور، ضرورت رسیدن به توافق را زیر سوال برده است. با این‌ وجود، خودِ گزارش روشن نکرده که آیا ابتکار ونس رسما متوقف شده یا هم‌چنان امکان ادامه یافتن را دارد؟

این تناقض در شرایطی نمایان شده که سیاست نظامی و مذاکراتیِ واشنگتن، مستقیما بر امنیت و زندگی مردم ایران اثر می‌گذارد. حفظ وضع موجود، حتا اگر به معنای خودداری موقت از حمله‌ی تازه باشد، با پایان منازعه یا ایجاد تضمین امنیتی یک‌سان نخواهد بود. از سوی دیگر، رد ضرورت توافق نیز به‌تنهایی اثبات نمی‌کند که تصمیم قطعی برای از سر گیری عملیات نظامی گرفته شده است.

منبع: فایننشال تایمز، نسخه‌ی آمریکا، ص. ۲؛ «Trump rejects need for Iran peace in rebuke for Vance bid to broker deal».

بازگشت به بالای صفحه ↑

فرانکفورتر آلگماینه تسایتونگ | شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵

محسن رضایی در کانون تصمیم‌گیری ایران؛ تهدید نظامی و بن‌بست مذاکرات با آمریکا

در حالی که دونالد ترامپ در تازه‌ترین اظهاراتش جنگ با ایران را عملا پایان ‌یافته توصیف کرده، محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، تهدید کرده است که در صورت آغاز حمله‌ی گسترده‌ی تازه‌ی آمریکا، پایگاه‌های دوردست این کشور نیز هدف پاسخ ایران قرار خواهند گرفت. او حتا احتمال حمله به پایگاه‌های نظامی مستقر در اروپا را نیز مشروط به آن‌که هواپیماهای آمریکایی از آن‌ها برای حمله به ایران استفاده کنند، مطرح کرده است.

گزارش سه توضیح احتمالی برای این موضع مطرح می‌کند. بی‌اعتمادی تهران به اعلام پایان جنگ در شرایط حرکت ناو هواپیمابر «تئودور روزولت» به منطقه، نگرانی از راه‌برد فرسایش اقتصادی آمریکا و تلاش رضایی برای تثبیت موقعیتش در ساختار قدرت. هیچ‌ یک از این احتمالات در گزارش به‌عنوان علت قطعی معرفی نشده‌اند.

رضایی که از اوت ۲۰۲۶ مسوولیت شورای عالی امنیت ملی را بر عهده گرفته، به نوشته‌ی روزنامه در حال تبدیل‌ شدن به یکی از مهم‌ترین چهره‌های تصمیم‌گیری ایران است. دیدارهای اخیر وزیر دفاع عربستان، رییس دستگاه اطلاعات ترکیه و فرمانده ارتش پاکستان با او، به‌جای محمدباقر قالیباف، نشانه‌ای از جابه‌جایی مرکز ثقل مذاکرات خارجی تلقی شده است.

اختلاف اصلی به شروط توافق بازمی‌گردد. رضایی خروج حتا بخش کوچکی از اورانیوم غنی‌ شده از ایران را رد کرده است. آمریکا خواستار انتقال دست‌ کم بخشی از ۴۴۰ کیلوگرم اورانیوم با غنای بالا به خارج بوده و روسیه پیشنهاد پذیرش این مواد را مطرح کرده است. در موضوع تنگه‌ی هرمز نیز رضایی بازگشایی تنگه را به تحقق هفت شرط، از جمله رفع محاصره‌ی دریایی، لغو تحریم‌های نفتی و آزادسازی دارایی‌های ایران مشروط نموده است.

مذاکرات از دو جهت دچار چالش شده‌اند. واشنگتن خواستار امتیازهایی ست که رضایی فعلا نمی‌پذیرد و در مقابل، شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان، انتظارات تهران را از امکان گرفتن امتیاز افزایش داده است. قدرت گرفتن رضایی در ساختار امنیتی لزوما به معنای افزایش انعطاف دیپلماتیک نخواهد بود؛ چرا که همان روابطی که ممکن است توان اجرای توافق را به او بدهند، می‌توانند هزینه‌ی عقب‌نشینی سیاسی را نیز بالا ببرند.

از این رو، گزینه‌ی فرسایش اقتصادی اهمیت پیدا کرده است. تعلیقی که نه جنگ تمام‌ عیار است و نه صلح. به روایت روزنامه، مسعود پزشکیان گفته که رهبر جمهوری اسلامی خواستار پایان این وضعیت شده است.

منبع: فرانکفورتر آلگماینه تسایتونگ، ص. ۶؛ فریدریکه بوگه، «Die neue führende Stimme im iranischen Machtgefüge».

بازگشت به بالای صفحه ↑

لس‌آنجلس تایمز | شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵

ردپاهای دیجیتال نظامیان آمریکایی و آسیب‌پذیری پایگاه‌ها در جنگ ایران

لس‌آنجلس تایمز در گزارش تازه‌ای از جنگ ایران و آمریکا، نشان داده اطلاعاتی که به‌صورت پراکنده در محیط دیجیتال تولید شده‌اند، در ارزیابی موقعیت پایگاه‌های نظامی آمریکا در خاورمیانه نقش داشته‌اند. به نوشته‌ی روزنامه، ایران از مجموعه‌ای از اطلاعات آشکار و داده‌های قابل دست‌رس برای شناخت فعالیت‌های نظامی آمریکا استفاده کرده است. موضوعی که پرسش‌های تازه‌ای درباره‌ی حفاظت از اطلاعات و امنیت زیرساخت‌های نظامی ایجاد کرده است.

گزارش گفته که حملات ایران با وجود ره‌گیری تعداد زیادی از پرتابه‌ها، خسارت قابل‌ توجهی به بعضی تاسیسات و تجهیزات آمریکا وارد کرده است. به روایت روزنامه، بیش از دوازده نظامی آمریکایی کشته و صدها نفر مجروح شده‌اند و هزینه‌ی خسارت به تجهیزات و تاسیسات، به میلیاردها دلار رسیده است. با این تفاصیل، ارزیابی کامل پی‌آمدهای جنگ برای حضور بلند مدت آمریکا در منطقه، هم‌چنان ادامه دارد.

نکته‌ی اصلی گزارش آن است که وابستگی سازمان‌های نظامی به فن‌آوری‌های ارتباطی و خدمات دیجیتال، نوع تازه‌ای از آسیب‌پذیری اطلاعاتی ایجاد کرده است. داده‌هایی که ممکن است پراکنده و کم‌اهمیت به نظر برسند، در یک محیط امنیتی حساس، اهمیتی غیرقابل تصور خواهند داشت.

ارتش آمریکا برای اداره‌ی عملیات، ارتباطات و پشتیبانی خود از سامانه‌های پیچیده‌ی دیجیتال استفاده می‌کند؛ اما همین وابستگی، حفاظت از اطلاعات را دشوارتر ساخته است. مدیریت اطلاعات و مسوولیت سازمانی نیز بخشی از هزینه‌ی حفظ حضور نظامی شده‌اند.

گزارش، از فشار کنگره برای اصلاح سیاست‌های امنیت اطلاعات و تغییر برخی رویه‌های حفاظتی نیز خبر داده است. به این ترتیب، آثار جنگ به درون ساختار اداری و نظارتی آمریکا نیز وارد شده و موضوع حفاظت از داده‌ها را در کنار آمادگی نظامی قرار گرفته است.

نتیجه‌ی مهم گزارش آن است که برتری در تجهیزات نظامی به‌تنهایی مصونیت ایجاد نخواهد کرد و هنگامی که سازمانی گسترده به زیرساخت‌های دیجیتال وابسته است، حفظ امنیت آن مستلزم پاسخ‌گویی درباره‌ی مدیریت داده‌ها، محدودیت‌های فن‌آوری و هزینه‌های واقعی حفاظت از نیروی انسانی و تاسیسات خواهد بود.

منبع: لس‌آنجلس تایمز، ص. A۱ و A۴؛ نبیه بولوس، «Digital footprints lead Iran to U.S. targets».

بازگشت به بالای صفحه ↑

ایندیپندنت | شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵

جنگ ایران، شکاف در راست افراطی آمریکا را گسترش داده است

گروهی از ملی‌گرایان مسیحی آمریکا در گردهمایی «آمریکا پس از ترامپ» در دالاس گرد آمده‌اند تا درباره‌ی آینده‌ی راست سیاسی و جانشینی ترامپ بحث کنند. گزارش ایندیپندنت نشان می‌دهد که این جریان تنها خواهان تغییر رهبری حزب جمهوری‌خواه نبوده است. برخی چهره‌های آن، از لغو حق رای زنان و ایجاد نظمی سیاسی بر مبنای برداشت سخت‌گیرانه‌ی خود از مسیحیت دفاع کرده‌اند. جنگ آمریکا علیه ایران نیز به یکی از عوامل تشدید اختلاف در ائتلاف راست تبدیل شده است.

جوئل وبون، از سازمان‌دهندگان این گردهمایی، از مدافعان ملی‌گرایی مسیحی است و معتقد است جنبش او حتا بدون برخورداری از رای اکثریت نیز می‌تواند به قدرت برسد. در میان سخن‌رانان، چهره‌هایی از رسانه‌های راست افراطی و افراد مرتبط با شبکه‌ی سیاسی حامی ترامپ حضور داشته‌اند. الکس جونز نیز از سخن‌رانان شناخته‌شده‌ی این گردهمایی بوده است.

متیو تیلور، پژوهشگر دین و سیاست آمریکا، توضیح داده که ترامپ در دوره‌ای توانسته بوده جناح‌های متفاوت راست مسیحی را در یک ائتلاف نگه دارد. این ائتلاف پس از جنگ غزه دچار شکاف شد. بخشی از راست انجیلی همچنان به حمایت گسترده از اسراییل ادامه داد و جریان‌های دیگر با سیاست‌های اسراییل و حمایت واشنگتن از آن مخالفت کردند.

به ارزیابی تیلور، تصمیم ترامپ برای آغاز جنگ با ایران این اختلاف را عمیق‌تر کرد. تاکر کارلسون پس از جنگ از ترامپ و حزب جمهوری‌خواه فاصله گرفت و از حمایت پیشین خود عذرخواهی کرد. تیلور نیز مواضع جی‌دی ونس را نشانه‌ی تلاش او برای نزدیک ‌شدن به جناح «اول آمریکا» دانسته است. جناحی که سیاست خارجی ترامپ را با شعارهای پیشین او درباره‌ی پرهیز از جنگ‌های خارجی ناسازگار می‌بیند.

این اختلاف به معنای حرکت خودکار راست افراطی به ‌سوی صلح‌طلبی یا دموکراسی نیست. همان جریان‌هایی که با جنگ ایران مخالفت کرده‌اند، هم‌زمان از محدودسازی حقوق زنان، سیاست‌های مهاجرتی تبعیض‌آمیز و شکل‌های اقتدارگرایانه‌ی حکومت نیز دفاع کرده‌اند. مخالفت با یک مداخله‌ی خارجی به‌تنهایی ماهیت برنامه‌ی داخلی یک جنبش را تعیین نمی‌کند.

گزارش نشان می‌دهد که جنگ ایران علاوه بر آثار نظامی و اقتصادی، ائتلاف سیاسی حامی رییس‌جمهور آمریکا را نیز تحت فشار قرار داده است. پرسش مطرح‌ شده برای انتخابات آینده‌ی جمهوری‌خواهان نیز این است که کدام جناح می‌تواند نارضایتی از جنگ و شکست انتخاباتی را به سازمان‌دهی سیاسی تبدیل کند؛ و آن سازمان‌دهی چه نتایجی برای حقوق شهروندی در آمریکا خواهد داشت.

منبع: ایندیپندنت، صفحه‌های ۱۰۶ تا ۱۱۲ فایل؛ «The extremists plotting a post-Trump America – where women lose the vote».

بازگشت به بالای صفحه ↑

مینت لانژ | شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵

آمار چگونه به ابزار قدرت تبدیل می‌شود؟؛ ملاحظاتی پیرامون هند استعمارزده و طبقه‌بندی زبان‌ها

در جهان مدرن، اعداد و آمار همواره در خدمت توصیف وضعیت‌ها به کار برده شده‌اند. حکومت‌ها با تعیین آن‌چه شمارش می‌شود و شیوه‌ی طبقه‌بندی داده‌ها، می‌توانند بر تصویر رسمی جامعه اثر بگذارند. نویسنده‌ی روزنامه‌ی مینت لانژ، از نمونه‌های تاریخی هند و دیگر کشورها برای توضیح این پیوند میان آمار و قدرت سیاسی استفاده کرده است.

او داستان رام سینگ دوم، حاکم جیپور در سده‌ی نوزدهم، را روایت کرده که به‌گفته‌ی منابع تاریخیِ مورد استفاده‌ی نویسنده، برای کاهش پرداخت به قدرت استعماری بریتانیا ارقام درآمد حکومت خود را پایین‌تر از واقع نشان می‌داد. این مثال یادآور می‌شود که آمار دولتی همیشه انعکاس بی‌واسطه‌ی واقعیت اقتصادی نبوده و در اکثر اوقات تابع منافع نهادی بوده است.

در نمونه‌ای دیگر، حکومت تراوانکور با انتشار گزارش‌های منظم پیش‌رفت، کوشید تصویری مطلوب از اداره‌ی خود به بریتانیا ارایه دهد. بااین‌حال، به روایت مقاله، میان گزارش رسمی اصلاحات اجتماعی و اجرای واقعی آن‌ها، فاصله‌هایی وجود داشته است. بنابراین، انتشار جدول‌های منظم، لزوما پاسخ روشنی به پرسش کیفیت اجرا نخواهد داد.

پیلای سپس به نقش آمار رسمی در بازنمایی کشتار جالیانوالا باغ در سال ۱۹۱۹ و نیز سرشماری شوروی در دوره‌ی استالین اشاره کرده است. در هر دو مثال، مناقشه بر سر اعداد با مساله‌ی مسوولیت سیاسی و کنترل روایت تاریخی پیوند یافته است.

نمونه‌ی معاصر مقاله به زبان‌های هند مربوط است. سرشماری سال ۲۰۱۱ بیش از ۱۹ هزار عنوان «زبان مادری» ثبت کرد؛ اما تنها ۱۲۱ مورد در طبقه‌بندی نهایی به‌عنوان زبان شناخته شدند. زبان بوجپوری، با ده‌ها میلیون گویشور، ذیل مجموعه‌ی بزرگ‌تر هندی قرار گرفت. این تقسیم‌بندی‌ها بر برداشت عمومی از تنوع زبانی و وزن جمعیتی گروه‌ها اثر خواهند گذاشت.

مساله، بی‌اعتباربودن خود آمار نیست؛ بدون شمارش و داده نیز نمی‌توان نابرابری یا تحولات اجتماعی را به‌درستی شناخت. مساله آن است که کدام نهاد تعریف کننده‌ی دسته‌ها هست، چه واقعیت‌هایی در آن دسته‌ها پنهان مانده و چه کسانی از تبدیل یک طبقه‌بندی اداری به حقیقت رسمی، بهره‌مند خواهند شد؟

منبع: مینت لانژ، ص. ۵؛ مانو اس. پیلای، «Numbers have always been a form of politics».

بازگشت به بالای صفحه ↑

زوددویچه تسایتونگ | شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵

بودجه‌ی ۲۰۲۷ آلمان؛ افزایش هزینه‌های نظامی در کنار محدودیت منابع حمایت اجتماعی

کمیته‌ی بودجه‌ی پارلمان آلمان بر سر چارچوب بودجه‌ی سال ۲۰۲۷ به توافق رسیده است. طبق گزارش زوددویچه تسایتونگ، هزینه‌های دولت فدرال قرار است به رقم بی‌سابقه‌ی ۵۶۰٫۹۲ میلیارد یورو برسد. هم‌زمان، دولت برای تامین مالی برنامه‌های خود به استقراض گسترده متکی است و حدود یک‌سوم بودجه، با بدهی تامین خواهد شد.

در جریان مذاکرات، برخی کاهش‌های برنامه‌ریزی‌شده در حمایت اجتماعی کنار گذاشته شدند. کمک‌هزینه‌ی مسکن تا حد زیادی حفظ خواهد شد. بااین‌حال، دولت از افزایش کمک‌هزینه‌ی مسکن در سال ۲۰۲۷ صرف‌نظر کرده است؛ شکلی از ریاضت اقتصادی تحمیلی به مردم که بنا بر گزارش، برای دولت حدود ۲۸۰ میلیون یورو اندوخته خواهد داشت.

در بخش مهدکودک‌ها، دولت از قانونی برای حمایت از مراکز واقع در مناطق دشوار سخن گفته؛ اما منابع مالی اجرای آن محل اختلاف است. به استناد برآورد اندیشکده‌ی «دِتسرنات تسوکونفت»، کاهش منابع در بخش‌های مرتبط می‌تواند حدود یک میلیارد یورو از تامین مالی مهدکودک‌ها در سال ۲۰۲۷ بکاهد. بنابراین گسترش تعهدهای قانونی الزاما با افزایش متناسب منابع اجرایی همراه نشده است.

در بخش حمایت معیشتی نیز برنامه‌هایی وجود دارد. قرار است پرداخت‌های مربوط به حدود ۵٫۱ میلیون دریافت ‌کننده‌ی حمایت پایه تا تابستان ۲۰۲۸ افزایش نیابد. آخرین افزایش این کمک‌ها در آغاز سال ۲۰۲۴ انجام شده بود. ثابت‌ ماندن مبلغ اسمی حمایت در دوره‌ای طولانی، مساله‌ی قدرت خرید دریافت‌ کنندگان را برجسته خواهد کرد که برای سنجش دقیق افت آن، باید تغییر قیمت‌ها نیز محاسبه شود.

در سوی دیگر بودجه، هزینه‌های دفاعی به حدود ۱۰۹٫۷۵ میلیارد یورو خواهد رسید. بخش بزرگی از این هزینه‌ها تحت استثنای بدهی دفاعی قرار گرفته و محدودیت معمول استقراض درباره‌ی آن اعمال نمی‌شود. در مقابل، بخشی از فشار تنظیم بودجه از طریق صندوق‌های اجتماعی، محدودیت کمک‌ها و تعویق برخی وعده‌های کاهش هزینه‌ی خانوار، بر دوش مردم افکنده خواهد شد.

ترکیب هزینه‌ها و قواعد تامین مالی، بر گروه‌های اجتماعی اثرهای متفاوتی خواهد گذاشت. برخی برنامه‌های امنیتی از امکان استقراض گسترده‌تر برخوردارند؛ اما خدماتی چون مهدکودک و حمایت معیشتی با محدودیت منابع روبه‌رو خواهند شد. بودجه باید مراحل نهایی تصویب را طی کند؛ با این‌ حال، شکل کنونی آن نشان‌دهنده‌ی اولویت‌هایی است که در مذاکرات پارلمانی تثبیت شده‌اند.

منبع: زوددویچه تسایتونگ، ص. ۲؛ میشائل باوخ‌مولر و همکاران، «Was auf die Bürger zukommt».

بازگشت به بالای صفحه ↑

لس‌آنجلس تایمز | شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵

اروپا وارد مذاکرات اوکراین خواهد شد؛ اختلاف بر سر نماینده‌ی قاره

رهبران اروپایی پس از نشست دوبلین توافق کرده‌اند گروهی از دیپلمات‌های اتحادیه‌ی اروپا و پنج کشور بریتانیا، فرانسه، آلمان، ایتالیا و لهستان در دور بعدی مذاکرات مربوط به جنگ اوکراین حضور داشته باشند. این تصمیم در بحبوحه‌ی نگرانی کشورهای اروپایی از تصمیم‌گیری آمریکا و روسیه درباره‌ی آینده‌ی امنیت قاره بدون مشارکت آنان، اتخاذ شده است.

آنتونیو کوستا، رییس شورای اروپا، اعلام کرده که نمایندگان اروپایی باید با موضعی هماهنگ در مذاکرات حاضر شوند. بااین‌حال، توافق بر سر حضور، اختلاف درباره‌ی نمایندگی را پایان نداده است. برخی دولت‌ها خواستار معرفی یک مذاکره‌ کننده‌ی واحد بوده‌اند و دیگران بر مشارکت مستقیم دولت‌های مهم و نهادهای اتحادیه، تاکید دارند.

کایا کالاس، مسوول سیاست خارجی اتحادیه‌ی اروپا، بر جایگاه نهادی خود برای نمایندگی اروپا تاکید کرده است. در مقابل، اختلاف نظر درباره‌ی اختیارات نهادهای اتحادیه و دولت‌های عضو، هم‌چنان باقی است.

روسیه پیش‌تر با حضور مستقیم اروپایی‌ها مخالفت کرده بود. مقام‌های آمریکایی اکنون از امکان گسترش قالب مذاکرات سخن گفته‌اند؛ اما کرملین این موضوع را به ارزیابی رفتار و مواضع اروپا مشروط کرده است. بنابراین، تا کنون حضور قطعی اروپا در تمامی مراحل، تضمین نشده است.

پیشنهادهای مورد بحث درباره‌ی ترتیبات امنیتی پس از جنگ، نگرانی اروپا را افزایش داده‌اند. کشورهای عضو اتحادیه و ناتو می‌خواهند اطمینان یابند که مذاکرات به تصمیم‌هایی درباره‌ی امنیت آن‌ها بدون مشارکتشان منجر نخواهد شد. در عین حال، اختلاف‌های داخلی نیز ممکن است توان چانه‌زنی مشترکشان را کاهش دهد.

مشکل بنیادی اروپا در فاصله‌ی میان وزن اقتصادی و سیاسی آن با ساختار پراکنده‌ی تصمیم‌گیری خارجی، آشکار می‌شود. کشورها می‌توانند درباره‌ی ضرورت حضور در میز مذاکره اتفاق نظر داشته باشند؛ اما تا زمانی که اختیار نمایندگی و حدود تعهدها روشن نباشد، تبدیل این توافق به قدرت مذاکره، دشوار خواهد بود.

منبع: لس‌آنجلس تایمز، ص. A۲؛ جیل لاولس و سم مک‌نیل، «Europe to send a diplomat team to Ukraine talks».

بازگشت به بالای صفحه ↑

فرانکفورتر آلگماینه تسایتونگ | شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵

پوتین بازگشت به محدودیت‌های ناتو در سال ۱۹۹۷ را وارد مذاکرات کرده است

ولادیمیر پوتین در گفت‌وگوهای تازه با فرستادگان آمریکا، مجموعه‌ای از خواسته‌های امنیتی روسیه را دوباره مطرح کرده که بخش مهمی از آن‌ها به گسترش ناتو پس از سال ۱۹۹۷ مربوط می‌شود. به نوشته‌ی روزنامه‌ی فرانکفورتر آلگماینه تسایتونگ، مسکو خواستار آن شده که مذاکرات پایان جنگ اوکراین به بحث درباره‌ی ساختار امنیتی اروپا و محدودیت حضور نظامی ناتو نیز گسترش یابد.

یوری اوشاکوف، مشاور سیاست خارجی پوتین، پس از ملاقات رییس‌جمهور روسیه با استیو ویتکاف و جرد کوشنر، اعلام کرده که مسکو هم‌چنان بر اصول طرح‌های امنیتی ارایه ‌شده در پایان سال ۲۰۲۱، تاکید دارد. این اصول شامل توقف گسترش ناتو و تغییر آرایش نیروهای نظامی در نزدیکی مرزهای روسیه است.

گزارش توضیح می‌دهد که بازگشت به ترتیبات سال ۱۹۹۷، شمار زیادی از اعضای کنونی ناتو را درگیر خواهد کرد. کشورهای اروپای شرقی، بالتیک و شمال اروپا از جمله کشورهایی‌اند که ساختار امنیتی کنونی آن‌ها با چنین خواسته‌هایی در تعارض قرار خواهد گرفت.

مقام‌های روسی، از ترتیباتی که وضعیت نظامی اوکراین و نقش نیروهای خارجی در این کشور را محدود کند نیز سخن گفته‌اند. بخشی از جزییات منتشر شده در رسانه‌ها، هنوز به صورت رسمی تایید نشده و نمی‌توان آن‌ها را مفاد قطعی توافق آینده دانست.

پایان جنگ در اوکراین می‌تواند به آتش‌بس و مسایل سرزمینی مربوط باشد؛ اما تغییر ساختار امنیتی قاره به حقوق و تعهدهای شمار زیادی از کشورهای دیگر نیز سرایت خواهد کرد. بنابراین، تصمیم درباره‌ی امنیت اوکراین به موضوعی فراتر از روابط دوجانبه‌ی کی‌یف و مسکو مربوط است.

به همین دلیل، مخالفت یا نگرانی اروپایی‌ها فقط به حضور تشریفاتی در مذاکرات محدود نیست. درخواست‌های روسیه می‌توانند بر اختیارات دفاعی و سیاست خارجی دولت‌های مستقل اثر بگذارند. گره مذاکرات در آن است که توافقی برای پایان جنگ، بدون تعیین حدود این خواسته‌های گسترده‌تر، ممکن است اختلاف‌های امنیتی را به شکلی دیگر استمرار بخشد.

منبع: فرانکفورتر آلگماینه تسایتونگ، ص. ۲؛ فریدریش اشمیت، «Wenn Russlands Machthaber vom ‚ewigen Frieden‘ spricht».

بازگشت به بالای صفحه ↑

نیویورک پست | شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵

اختلال سراسری در پروازهای آمریکا؛ فرسودگی زیرساخت کنترل هوایی به بحران ملی تبدیل شد

اداره‌ی هوانوردی فدرال آمریکا در روز جمعه دستور توقف پروازها در سراسر کشور را صادر کرد. تصمیمی کم ‌سابقه که فعالیت فرودگاه‌ها را برای چند ساعت مختل ساخت. گزارش نیویورک پست حاوی آن است که حدود ۲۶ هزار پرواز با تاخیر روبه‌رو و نزدیک به ۵ هزار پرواز لغو شدند. مقام‌های آمریکایی اختلال ارتباطی در مراکز کنترل مسیرهای هوایی را علت اولیه‌ی تصمیم معرفی کرده‌اند. دستور توقف حدود ساعت ۴ بعدازظهر صادر و پس از ساعت ۸ شب برداشته شد.

شان دافی، وزیر حمل‌ونقل آمریکا، مشکل را به تجهیزات قدیمی سامانه‌ی کنترل ترافیک هوایی نسبت داده و از کنگره خواسته است ۵۰ میلیارد دلار برای نوسازی آن اختصاص دهد. به گفته‌ی او، افزودن فن‌آوری‌های تازه به زیرساخت فرسوده، نمی‌تواند جای بازسازی اساسی را بگیرد.

پرسش‌هایی نیز درباره‌ی ابزار تازه‌ی هوش مصنوعی اداره‌ی هوانوردی مطرح شده است. سامانه‌ی «اسمارت»، سه روز پیش از اختلال به تمامی ۲۲ مرکز کنترل مسیرهای هوایی گسترش یافته بود. شرکت سازنده اعلام کرده که محصولاتش عامل توقف پروازها نبوده‌اند. مقام‌های دولتی نیز گفته‌اند شواهدی از حمله‌ی سایبری وجود ندارد و اختلال اخیر ارتباطی با قطعی گسترده‌ی سامانه‌های مایکروسافت ندارد.

پیامد اختلال به شرکت‌های هواپیمایی محدود نماند. شرکت ریلی امتراک نیز از افزایش تماس‌های مسافرانی خبر داد که در پی تغییر برنامه‌های سفر خود بودند. این جابه‌جایی تقاضا نشان می‌دهد نقص در یک شبکه‌ی حمل‌ونقل می‌تواند بر بخش‌های دیگر اثر بگذارد.

توقف سراسری پروازها در آمریکا رویدادی نادر است. گزارش به اختلال مشابه ژانویه‌ی ۲۰۲۳ و توقف پروازها پس از حملات سپتامبر ۲۰۰۱ اشاره کرده است.

منبع: نیویورک پست، ص. ۴ و ۵؛ «Software update blamed for the nationwide ground stop at airports». New York Post - November 14, 2026.pdf

بازگشت به بالای صفحه ↑

لس‌آنجلس تایمز | شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵

بازپیوند خانواده پس از چهار دهه؛ میراث فرزند خواندگی‌های غیرقانونی دوران پینوشه

ترسیتا دِ خسوس پادییا، مادر اهل شیلی، پس از بیش از چهار دهه با دو فرزند خود که در دوران دیکتاتوری آگوستو پینوشه به‌صورت غیرقانونی از او جدا شده و به ایالات متحده منتقل شده بودند، در سانتیاگو دیدار کرد. این دیدار بخشی از روند طولانی شناسایی خانواده‌هایی است که جدایی کودکانشان با شبکه‌های فرزندخواندگی غیرقانونی مرتبط بوده است.

تیم رولنیک و تراویس مرداک، دو فرزند پادییا، در آمریکا بزرگ شده بودند و از گذشته‌ی واقعی انتقالشان اطلاع نداشتند. پی‌گیری تاریخچه‌ی خانوادگی و ارتباط با سازمان‌های مدنی به شناسایی بستگان آنان در شیلی کمک کرد. این فرآیند نشان می‌دهد که بازشناسی هویت خانوادگی پس از چند دهه، به مجموعه‌ای از شواهد و هم‌کاری فراتر از یک پرونده‌ی شخصی نیاز دارد.

بر اساس اسناد قضایی بررسی ‌شده توسط آسوشیتدپرس، در دوران ۱۷ساله‌ی حکومت نظامی پینوشه، حدود ۲۰ هزار مورد فرزند خواندگی اجباری یا مجرمانه ثبت شده است. در مقابل، سازمان‌های مدنی برآورد می‌کنند که احتمالا شمار خانواده‌های آسیب ‌دیده از ۵۰ هزار خانواده فراتر رفته باشد.

گزارش توضیح می‌دهد که زنان فقیر، به‌ویژه در مناطق محروم شیلی، از آسیب ‌پذیرترین گروه‌ها در برابر این شبکه‌ها بوده‌اند. مشارکت برخی افراد دارای موقعیت حرفه‌ای و نهادی در روند انتقال کودکان، نشان می‌دهد موضوع به مجموعه‌ای از اقدامات فردی محدود نبوده و با سازوکارهای اجتماعی و اداری ارتباط داشته است.

در این پرونده، موقعیت طبقاتی مادران اهمیت دارد. خانواده‌هایی که دست‌رسی محدودتری به منابع مالی و قدرت اعتراض داشتند، توان کم‌تری برای مقابله با تصمیم‌های نهادهای قدرتمند داشتند.

دیدار دوباره‌ی مادر و فرزندان پایان تمامی پی‌آمدهای جدایی نیست. آن چه اکنون امکان‌پذیر شده، بازسازی بخشی از پیوندهای خانوادگی و شناخت گذشته است و مساله‌ی شناسایی سایر قربانیان و روشن‌ شدن نقش دولت کودتایی پینوشه که با کمک آمریکا به قدرت رسید و مسوولیت شبکه‌های انتقال کودکان، هم‌چنان اهمیت دارد.

منبع: لس‌آنجلس تایمز، ص. A۳؛ نایارا باتشکه، «Chilean mother, two stolen sons reunite after 4 decades».

بازگشت به بالای صفحه ↑